| ProfiloHappy - มีฟามสุขกับตัวเอ...FotoBlogElenchi | Guida |
|
18 marzo เกี่ยวกะเพื่อนๆ เพื่อนๆๆๆๆเราจาไปแคนาดาแล้วอ่า เราไม่เคยไปซัมเมอร์เรยกลัวมากมายย ไม่ได้คุยก่าเพื่อนๆเดือนก่าอาจจะลงแดงตายอยู่ที่นั่น เพื่อนๆออนเอ็มบ่อยๆน้า ฮุๆ เรามาอัพต่อก่อนจาไปน้าจ๊า ครั้งนี้เปลี่ยนแนวๆจาเขียนถึงเพื่อนๆแต่ละคนและความทรงจำเก่าๆให้เพื่อนๆจ้า วาว ประเดิมให้เลยอ่ะ เราเจอแกครั้งแรกวันมอบตัว นั่งข้างกันเลย ดูแกมีโลกส่วนตัวเหมือนกัน รักแกนะเว้ยเรามีอะไรหลายอย่างเหมือนกัน มากกก จะว่าไปก็ทุกอย่างเลยล่ะ เว้นแต่ความสูง55 เอพริล แกเอ้ย กลับไปหยิ่งเหมือนตอนม.หนึ่งก็ดีนะ ตอนนี้ไม่เหลือเค้าเดิมเรยว้อย ชั้นจะจำตอนแกวาดการ์ตูนโดยใส่ชื่อชั้นลงไปด้วยเนื้อหาอนาถจิตไว้(เพราะลืมไม่ลง) และชั้นก็เขียนตอบโต้ลงไปรูปนึงด้วยเนื้อหาไม่น่าอ่านแล้วก็ซวยทั้งคู่ ยอดมาก เออปากแกนิ่มมากเลย เรื่องแกเกลียดชั้นตั้งแต่แรกเห็นก็ไม่ต้องย้ำด้วยเบื่อ เออแกเป็นคนกดปากกาใช่มะเหมือนจะรู้ ฮวง แกเป็นผู้หญิงที่ปากหมามาก ชอบยึดติดเหมือนเรา เรารู้ว่าแกจำเราได้ตั้งแต่ม.1เพราะดันเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็น55 รักนะจ๊า นวล เจอกันตั้งกะม.1ตอนนี้กะยังอยู่ใกล้กัน ไม่รู้เบื่อเราป่าว ขอโทษที่ทำเธอร้องไห้น้า=_= รักษาสุขภาพด้วย วาดรูปเก่งน้อยลงอาจจะเพอร์เฟค55 เสน่ห์แรงมากรู้ตัวด่วนนน”ใช่สิชั้นมันผู้หญิงคิดมาก” น้ำเพชร เธอ สวย เธอโหด เธอ เก่ง และ เธอ...เขียนเดี๋ยวโดนตบเหมือนตอนมอหนึ่งมะเอาดีก่า มีน สุขุม น่ารัก เรียนเก่ง หุ่นดี เหลืออะไรไม่ดีมั่งเนี่ย นับถือจริงๆ กวิน เสียงเล็กน่ารักเหมือนนิสัย แต่หารู้ไม่ว่าอย่างกาม ต๊อบ หมู? กอริ? เพื่อนที่ดี? เป็นที่รักของเรา?เจอครั้งแรกมอสอง พูดเร็วมากกก คิดมากไปไม่ดีน้า เรียนเก่งไปไหนอ่า ขอบคุณที่สอนเลขนะจ๊ารักไม่ลืม “ใช่สิ ชั้นมันผู้หญิงล้มเหลว” นิค เธออีกคนนึงที่เพอร์เฟค ลงมาจากสวรรค์บ้างกได้นะเป็นบัดดี้ที่น่ารักมากกกกกกกก เรารักนิคมากเรย นิคดูเด่น สง่าเสมอไม่ว่าอยู่ที่ไหน นิควาดรูปเก่งนะเราว่า เนี้ยบดีแต่บางทีเรากลัวว่าเราคุยกะนิคมากแล้วจะทำนิคแปดเปื้อนอ่ะ ผึ้ง น่าร้ากก ซื่ออ เก่ง ร้ากและผูกพัน อย่างแรง เข้าห้องน้ำๆ เอล็กซ์แบนด์ๆ กลับมาไวๆ ปู ขาว หมวย น่ารัก น่ากอด ขี้อาย บ้าญี่ปุ่นอย่างแรง รักน้าจ๊า ทราย เธอเองก็หายยเลย วาดรูปเก่งอ่ะอาร์ทอย่างแรง น่ารักน่าฟัดฮึๆ แนน เธอผอมลงงงงงงทำได้ไงอ่ะ เรียนเก่งสุดฮา อยากคุยด้วยบ่อยๆนะ ตา ร้องไห้บ่อยตาไม่สวยนะ เสียดาย ร่าเริงแล้วก็หัวเราะจะดูน่ารักขึ้นเยอะนะ อย่าติดอยู่กับความทรงจำมากนักเลยลืมซะบ้างยังจำเมื่อครั้งหลังห้องจิตรกรรมได้ที่จัดปาร์ตี้น้ำตากันเป็นวรรคเป็นเวร เคล้าด้วยเสียงของตา เพราะจริงๆ พลอย สุวพัฒน์ แกเป็นคนที่เรานับถือที่สุดในบรรดาเพื่อนกันไม่รู้เพราะอะไรเรียนก็ไม่ได้ถึงขนาดเทพ นิสัยก็กลางๆ สนิทรึก็ไม่ค่อย แต่นับถือว่ะไม่รู้ดิ่ ว่างๆไปนั่งปทุมวัน ตึกศิลป์กันอีกจะดีมากเลย แกเป็นคนตรงดีนะจะว่าไป หวา เกิดวันเดียวกัน แต่คนละเรื่องกันเร้ย ดีวา ถังขนม ๆ ดุจัง บัว สวย เป็นนางนพมาศจำเป็น55 บัวบอกว่าเราโทรมเราหื่น แอบน้อยใจนะนั่น ตัส รักแกว่ะ นิสัยดี แต่แกเอ้ยหื่นเหมือนกันนะ ตกใจมากตอนรู้ว่าแกเป็นเบาหวานอ่ะ ขอโทษที่ทำให้โดนแม่ด่าตอนมอสองนะ แต่ตอนนั้แกช่วยเราได้มากเลยขอบคุณจริงๆ น้ำหวาน ขอบคุณที่เป็นต้นฉบับลอกงานน้า เป็นเพื่อนที่ดีมาก จดจำทุกความเอ๋อของเราได้หมดเลย ดีจริงๆ จอร์จ เอ้ม...นิวส์ทิชชู่ น้องแมวว ปุ้มปุ้ย ละเอียดลออ ผูกพันธุ์ปทุมวันเหนือใคร นับถือๆ แต่ดุไปหน่อย แยม หากยังจำครั้งไปค่ายศิลได้ เราอยากบอกว่าอยู่กับแยมสนุกมากจริงๆ แตงโม แกชอบด่าชั้นเอ๋อ แกก็ไม่เบานะเฟ้ย!! ญาดา ขอโทษที่ทำให้รำคาญตอนเล่นหัวนะ ชนพ แกเป้นคนฮาดีนะลอยๆไปเรื่อยตลกดี อย่าหื่นมาก กลัว ชาติ แกเป็นเพื่อนผู้ชายที่เราสนิทมากน้า คิดถึงแกเหมือนเป็นเพื่อนผู้หญิงเลย แต่ไม่ค่อยได้คุยเพราะเสียงล้อ แกฮาดี จิกกัดตบ ยังไงก็ไม่ว่า จายเย้นเย็น แต่ชื่อเล่นขำว่ะ แต่ห้ามแซวเวลาปรึกษาสิ พูดไม่ออกเลย ทัศ เราชอบลายมือทัศมาก ทัศเป้นคนทำงานเนี้ยบที่สุดเท่าที่เคยเห็นเป็นรองแค่นวลเท่านั้น ทัศนิสัยดี เป็นที่ปรึกษาได้น่ารักมากเป็นผู้ฟังยอดเยี่ยม แต่ชอบคนง่ายไปหน่อยไม่ดีนา เจ็บบ่อยๆเดี๋ยวด้านพอดี เออหัวเราะสยองมาก แบงก์ ไอ้เพอร์เฟคเอ้ย (ยกเว้นหน้าตากะความสูง)เรียนให้มันไม่ดีสักอย่างสิวะ ไม่ทอปสักวิชาจะตายไม๊ รักแกนะเว้ย อย่ากวนตีนให้มากนัก กานต์ ปากหมามิเสื่อมคลายโทรมาทีไรระคายหู แต่เป็นคนดีมากๆเลยนับถือในนิสัยซื่อสัตย์ เถรตรง เรื่องความรัก ความเป็นผู้ใหญ่ แต่บางเรื่องนี่ยกไว้.. เศ เมื่อก่อนเราเกลียดแกมาก ตอนนี้น้อยลงเยอะดีขึ้นนะ มานี่แล้วแกป๊อบอ่ะงงเรย นอต แก...ปากร้ายมากกัดเจ็บ ไฮโซหาใครเทียบ รู้สึกไม่ค่อยสนิทเท่าไร แต่เราว่าเรายังกล้าพูดกะแกในเรื่องที่บางทีเราไม่ได้บอกใครเท่าไรนะ เบียร์ ฮาแตก มีอยู่ช่วงนึงนี่จะลากกันเข้าโรงแรมให้ได้อ่ะ5555อนาถมาก แรมโบ้ ลูกคู่อาจารย์พง ฮาดี บอส เราจำได้ว่าเคยต่อยตาแกคาบวิทย์ตอนม.หนึ่ง ขอโทษ ตอนนั้นแกค้อนเราอย่างแรงเลย ก็แกปากหมาอ่ะ=_=แต่ตอนนี้บอสเพรียวมาก บอสเอาน้ำหนักมาให้เราเหรอ ตอนนี้เราอ้วนอ่า ปพน เราชอบเธออ่ะๆๆๆๆ555ชอบจริงๆนะ ก็น่ารักขนาดนั้นอ่ะ55 แต่ตอนนี้เป็นหนุ่มแล้วไม่น่ารักเเยยอ่า เช้า แรกเห็นนึกว่าเรียบร้อยเรียนเก่งที่ไหนได้ ....เกมงี้เชี่ยวซะ กะอีกเรื่องตอนเราคุยเอ็มกะแกใหม่ๆ ใช่ย่อยนะเราแต่ละเวบงี้อือหือ....แต่เราว่าแกเป็นคนมีน้ำใจมากๆเรย เออไม่ต้องมาแอบอ้างเรื่องกดปากกาเรย มั่วเชียว อังกูร เมียเช้า555 ผู้เป็นสีสันของห้อง สำเนียงอังกฤษเป็นที่หนึ่งอ่ะ โน้ต หายกลัวผู้หญิงแน่แล้วเรอะ สาบานได้ว่าก่อนจะมาอยู่ห้องเดียวกันชั้นไม่เคยเห็นแกมาก่อน แกแอบเด่นนะไม่รู้เพราะอะไร ว่าน หน้าส้นตีนนี่มายังไงเหรอไม่เข้าใจ จำได้ว่าเคยช่วยเรานั่งวาดฉากในเพลเกิลถึงทุ่มกว่าพร้อมกะผึ้งอีกคน ขอบคุณนะ มิคกี้ ท่าเดินกะเสียงเอกลักษณ์มาก ขอบคุณที่ช่วยเราบ่อยๆนะ ขอโทษที่ทำนิสัยไม่ดีใส่บ่อยๆนะ พีท ตาตก ปรับปรุงการหัวเราะด่วน กะการกวนตีน เป็นเพื่อนโดดหอ(ประชุม)บ่อยๆ เคี้ยง ไม่สนิท ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเป็นคนยังไงสงสัยมานนานและ เหลิม เก่งเลขจังเฟ้ย แต่รู้สึกไปเตรียมแล้วไม่ค่อยเรียนนะ แทป เราเกลียดแก จริงๆ โฮป แพนด้าน้อยยยยยยยย เราชอบคุยกับโฮปมากๆ ฮาโคตร นิสัยดีแต่ไม่ใช่แบบกานต์ อยากคุยด้วยบ่อยๆอ่ะไม่เครียดดี สาบาน เบส น่องแกน่ากัวโคตร หยุดเรียกชั้นว่าซอมบี้ซะที ป่าน ห้าวดี พี่ติว กวนตีน พี่เชน พี่รู้ตัวรึเปล่าว่าพี่ทำให้ปิ่นไม่ได้สารภาพความในใจกับคนที่ปิ่นชอบ....ไม่เป็นไร ก็พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่เงิน ไม่เคยคุยเลยมั้ง อ้อๆเคยครั้งนึง ตอนที่พี่เค้าเห็น สมุดบันทึกงาน กะการ์ตูนแล้วขอดู แค่นั้น แต่ปิ่นได้ยินชื่อพี่จากปากเพื่อนๆบ่อยโคตรเลยอ่ะ แต่เห็นนั่งอยู่ใกล้ๆคนที่ชอบบ่อย ดูเป็นมิตรดี พี่วี –ไม่มีอะไรที่ต้องพูดอีก...... อ.สุพัตรา เจ้าแม่รายงานฉายา สั่งแล้วนั่งหลับ อ.อุมาภรณ์ เป็นที่ปรึกษาอย่างน่ารัก แก้มเธองาม 444 ห้องรวมดารา มีเรื่องไม่เว้นวัน ชื่อเสียงเรียงนามกระฉ่อนซะ ทำอ.ธีรารัตน์ กะ อ.อุร้องไห้ อ.คุมสอบ 3คนแม่งยังลอกกันอย่างมันส์ตะโกนถามกันจากคนละมุมห้องห้อง(ขอบคุณความช่วยเหลือจากอาจารย์นิสิตพละ ใครจำชื่อได้แจ้งล่วย) ห้องนี้ช่วยเปลี่ยนทัศนคติต่อรร.นี้ให้เราตั้งแต่สัปดาห์แรก เราเองก็ทิ้งวีรกรรมปัญญาอ่อนไว้มากลืมได้ก็ดีนะ=_=( ขอบคุณนะที่โวตห้องให้แต่ตำแหน่งดีๆกะชั้นเนี่ย) อ.ป๋า ปิ่นไม่เคยเรียกอาจารย์ว่าอาจารย์ชนันท์เลยแฮะๆรักป๋าน้าไม่อาจารย์คนไหนได้จัยอย่างงี้แล้ว สุดๆอ่ารักป๋าๆ อ.เยาวลักษณ์ รักค่ะ ดูอาจารย์เป็นผู้ดีมากค่ะ 526 ห้องนี้ไม่สามัคคีดูมันแตกเป็นกลุ่มๆอ่ะ แต่เป็นไรที่ชอบเหมือนกัน ขำตลอดนั่งหลังห้อง เราเจออ.ที่มะค่อยเหมือนอ.เลย แต่น่ารักเป็นบ้า มดที่ป๋าทำสำหรับสมุดจดการบ้านที่แสนเป็นเอกลักษษณ์ประจำห้องยังอยู่เลยค่ะ ยังจำบรรยากาศที่ไปฉลองวันเกิดป๋าได้ดีเลย อ.พง อ.สอนอะไรปิ่นหลายอย่าง เป็นอาจารย์ที่ให้ความรู้สึกเป็น “อาจารย์”จริงๆ 542 แรมโบ้ กะ อ.พงเล่นมุข - อังกูร กะ ไมเคิล เล่นลิ้น อ.กัญญากะเด็กผู้ชาย เล่นลูบไล้ playgirlเล่นกันที่นี่ “เฮ้ย พี่พี่ ฟังหน่อยดิ่วะ” อ.ตัวผอมแต่หน้าบานตาตี่ๆคิ้วหนา เหมือนคัตโตะที่ร้องเพลงชื่อเหมือนละครวิพิธของเรา เอนตัวมาข้างหน้าพร้อมเอามือป้องปาก แขนเสื้อทั้ง สองข้างถูกพับขึ้น (บางวันมีแปรงสีฟันที่กระเป๋ากางเกง) ว่าแล้วพี่แกก็ว่าเรื่องหนังที่ดูมาเมื่อวาน คำพูดที่เห็นในฟอร์เวิร์ดเมล์ ความซื่อสัตย์ fake และที่สำคัญเรื่องมือถือ เป็นบรรยากาศที่ชาว542คุ้นเคย (ปล.ตอนนี้จารย์พง ผอมมั่ก ดูดีเรยๆ)
เพื่อนทุกคน ทั้งที่เขียนถึงและไม่ได้เขียนถึง อยากบอกให้รู้ว่าเราผูกพันธุ์กับเพื่อน กับครู กับรร.นี้ แน่นอนมันไม่ได้ดีไปซะทุกเรื่อง แต่ถ้ามันมีแต่ความสนุก แล้วเราจะได้อะไรจากรร.นี้ล่ะ ที่ผ่านมาเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว ย้อนเวลาไปได้ จะย้อน ถ้าแก้ไขได้ จะไม่มีทางแก้ไขมันแน่นอน เราจะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของเรา คนอื่นๆที่เราไม่เขียนถึงท้วงได้ แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่น่ามีแล้วนะที่เราสนิทอ่ะ ไว้มาอัพใหม่ 06 marzo 444 my room foreverฮุๆ เรารู้ว่าเพื่อนๆคงเบื่อเราพล่ามเรื่องฟามรักกะตัวเองใช่ไม๊ เราก็รู้สึกนะว่ามานจะหดหู่ขึ้นทุกที เปลี่ยนและ เดี๋ยวเราจะพูดถึงเพื่อนก่ารร.ดีกว่า
สาธิตปทุมวัน เด็กผู้หญิงเปียสองข้าง กระโปรงยาวสุดโทรมคนนึงก้าวมายืนอยู่หน้าอาคารเก่า สีกำแพงหม่นบอกถึงอายุของมัน มองไปรอบๆ บรรยากาศไม่คุ้นเคย ศาลพระพิคเนศ ที่มีธูปปักอยู่นิดหน่อย น้ำแดงกะน้ำเขียววางอยู่ไม่ห่างนัก จำได้ว่าเจอน้ำเพชร ณัฐธิดาคนแรกเลย เด็กผู้หญิงที่ผอม ขาว ค่อนข้างน่ารักเลย แต่ตาดุ ก็งงๆ น้ำเพชรกึ่งชวนกึ่งลากเธอขึ้นไปบนห้อง บันไดสี่ชั้นทำเอาขา(ที่ตอนนั้นยัง)เรียวของเธอล้า เดินมาหยุดหน้าประตูห้องห้องหนึ่ง “444” กระดานดำ (แต่สีเขียว) กับห้องแอร์ โอ๊ย จะบ้าตายโคตรเข้ากันเลย ที่สำคัญให้ตายเฮอะทำไมคนมาเร็วกันจังเราว่าเรามาเช้านะ เดินตรงไปที่นั่งด้านหลังทันที เพราะรู้ดีว่าเอากระเป๋าวางข้างหน้าก็โดนย้ายเพราะความสูงอยู่ดี ได้ที่นั่งเกือบแถวสุดท้ายเยื้องริมขวา รร.นี้เข้าแถวที่สนามบาสเหรอแปลกจัง แถวห้องนี้ก็อยู่ใต้ต้นไม้เพราะแถวริมสุด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ารร.เก่าเข้าแถวนานกว่ารร.นี้มาก แต่ทำไมวันนี้รู้สึกเหมือนเข้าแถวเป็นชั่วโมง เข้าเรียน นั่งที่ ข้างซ้ายเป็นทางเดินระหว่างแถว ถ้าจำไม่ผิดด้านข้างเป็น พลอย หม่อมแม่ สุขสินี กับมีน นิมมิตตา เด็กที่ค่อนข้างเจ้าเนื้อดูเป็นผู้ใหญ่และตั้งใจเรียน ด้านหน้าคือชนพ เด็กชายตาเล็กหางตาตก พูดจาไม่รู้เรื่องเท่าไร ผิวขาว ที่หันมาดูฉันวาดรูปบ่อยๆ(และตั้งฉายาให้ฉันว่าเจ้าหญิงจากการ์ตูนที่ฉันวาดรึไงเนี่ยแหละ) ด้านซ้ายคือพง เด็กชาย พุฒิพงษ์(พิมงี้ป่าวฟะ) ไอ้บ้านี่ใส่แว่นหน้าตาเป็นตูดใส่ชั้นตั้งแต่วันแรก เกลียดมันจัง แต่เอาเหอะจำเป็นต้องมีเพื่อนก็ถามชื่อกัน จบ วันนั้น คาบเลขจำได้ดีเลย นรกแตกมาก อ.ปทุมเข้ามาสอน เป็นอ.ที่ถ้ามองผ่านวัยที่แท้จริงของท่านแล้วดูจากโครงหน้ากับรูปปาก ตา คิ้ว จมูก จัดว่าสวยทีเดียว อ.เสียงดุมาก ก็เลยตั้งใจฟังตั้งใจจด และแล้ว.... ”ใครกดปากกา .เงียบ “อย่าทำอีกครูไม่ชอบ” ห้องตกอยู่ในความเงียบ(หนักกว่าเดิม)สอนอีกสักพัก “แก๊ก แก๊ก แก๊ก “ เฮ้ย..ใครกดปากกาเนี่ยดังเป็นบ้า ใกล้นี้ด้วย เดี๋ยวก็โดนดุพอดี “ใครกดปากกา!” เสียงจากคนคนเดิมดังขึ้นอีกครั้งแต่เฉียบขาดกว่าเดิม =_= (ตูว่าแล้ว) เงียบ ไม่มีใครรับผิด “ชั้นรู้นะว่าใคร เธอน่ะแหละ” เธอวาดนิ้วสั้นป้อมตรงมาที่ฉัน ”เธอนั่นแหละ!” งงค่ะ มือชาหน้าชาเย็นไปหมด “ปะเปล่าค่ะ” อ.อึกอักนิดหน่อย เช่นเดียวกับฉัน เปลี่ยนทิศทางสายตาสามองศา “เธอใช่ไม๊” ชี้ไปที่พง “ผมเปล่าคับ” คนที่นั่งข้างๆฉันปัดความผิดที่โดนยัดเยียดให้อย่างว่องไว ”ไม่ต้องมาเฉไฉครูรู้เธอนั่นแหละ “ เด็กชายตีหน้าเหรอหรา “ผมไม่ได้ทำครับ” “ยังจะมาเฉไฉอีก ยืนขึ้นเดี๋ยวนี้!” พงลุกขึ้นด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงอารมณ์แต่ไม่ชัดเท่าน้ำเสียงดังและแข็ง ”ก็ผมไม่ได้ทำอ่ะครับ” ฉันคิดในใจ เฮ้อรอดไปซวยไปนะพง ถ้าทำทำไมไม่รับนะ ... ”ไม่ต้องฉันรู้เธอทำ “ “ผมเปล่าไม่เชื่อถามคนนี้ได้เลย” ว่าพลางเอานิ้วชี้หน้าฉันอย่างไร้มารยาทเพื่อแบ่งปันความซวย สายตาคมของแกหวนกลับมาที่เหยื่อเดิมที่ตัวซีดกว่าเดิม ”นะ หนูไม่ทราบค่ะ” “จริงนะ เธอช่วยเพื่อนรึเปล่า” โอ๊ยยยกุเพิ่งเห็นมันวันนี้แหละ ใครก็ได้บอกอ.ทีเหอะว่าไอ้หน้าตูดนี่ไม่ใช่เพื่อนช้านน ”เปล่าค่ะ หนูไม่รู้จริงๆ”งั้นก็แล้วไป” “เอ้าเธอนั่งลงครั้งหน้าอย่าทำอีก” เด็กผิวขาวซีดใส่แว่นหนาข้างๆฉันนั่งลงด้วยสีหน้าเหมือนพึ่งโดนแย่งแฟนมา ถึงความรู้สึก ของ อ.ปทุม /พง /และฉันจะต่างกัน แต่สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวทั้งสามเหมือนกัน ”ใครเป็นคนกดปากกา(กัน)/(วะ)/(เนี่ย)” พักสิบ เด็กชายร่างอ้วนเตี้ย ชื่อแก๋ม เดินมาวุ่นวายที่โต๊ะฉัน ตอนนั้นยังเป็นแม่พระอยู่เลยปล่อยให้มันกวนไปไม่ว่าอะไร แล้วแจ๊ส ก็เดินมาหาเรื่องแก๋มโวยวายกันอยู่ได้ เรายิ่งกลัวๆอยู่เลยลุกไปสำรวจรอบห้อง เจอกับเอพริลผิวขาวอมชมพู ดูมีน้ำมีนวล หน้าตาดีที่เรียบเฉย ผมสวย กำลังนั่งวาดการ์ตูนอยู่ เห็นดังนั้นเลยเดินไปหาด้วยความสนใจ “เธอวาดการ์ตูนด้วยเหรอ เราก็วาด “ ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆเธอยังวาดต่อไปราวกับไม่ได้ยิน “ชื่อไรอ่ะ” เด็กสาวตาสวยมองฉันด้วยหางตาโดยไม่หันหน้ามาทางฉันแม้ต่น้อย ตอบด้วยเสียงเย็นชาเหมือนใบหน้า ”เอพริล” “อืม เอพริลเหรอ ชื่อเพราะนี่” ใช่เพราะนี่ หน้าตาก็สวย แต่หยิ่งเป็นบ้า คนไรไม่รู้สวยแต่รูป แล้วก็หันหน้าไปเจอมาย ...เพื่อนสมัยอนุบาล ไม่ชอกเท่าไรเพราะชอกไปแล้วตอนปฐมนิเทศ คิดในใจว่าเธอยังจะชอบแกล้งฉันเหมือนสมัยอนุบาลรึเปล่า บ้าจริง หันไปทางอื่นดีกว่า เจอเด็กชายตัวใหญ่คิ้วเข้ม ตาส่อความเกเรอย่างแรง นั่นคือสมิทธิ ที่นั่งหลังชั้นกำลังนั่งแหกขาที่พาดไว้บนโต๊ะ เกา...อย่างสบายใจ อุบาทว์ว่ะ ใกล้ๆกัน จิรายุช เบลล์ ที่หันมาสบตากันพอดี ไอ้นี่โคตรเหมือนพวกฝรั่งติดยาที่มาไทยแบบแบคแพกเลย นั่งเหม่อตลอดต่อจากนั้น ยิ้มๆหัวเราะๆขำทั้งวันคิดในใจ
รร.บ้าไรวะเนี่ย.... ทั้งหมดนั่นคือความทรงจำในวันแรก แต่พอมาถึงเวลาไม่ได้เปลี่ยนมันไปแต่มันเปลี่ยนความรู้สึกของฉันที่มีต่อวันวันนั้นโดยสิ้นเชิง 03 marzo หายไปเฮ้อ ~สอบเสร็จแล้ว ก็กินๆ นอนๆ ไปวันๆ
ชีวิตซีดเซียวเหมือนใบหน้า
ตอนนี้เรารู้สึกเบาหวิว โล่งไปหมด ฟังดูเหมือนจะดี แต่เปล่า มันเคว้งมาก
ไม่รู้จะทำอะไรดี รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเหลืออยู่ ยังไม่ได้สิ่งที่หวัง
บางอย่างขาดหายไปในชีวิต
บางอย่างยังไม่แม้แต่จะเข้ามาในชีวิต
20/2/2549
สอบวันสุดท้าย ฉันทำบางอย่างหายไปในวันนั้น อย่างที่เพื่อนหลายคนรู้
ไดอารี่เราหาย
รูปเค้าก็หายไปด้วย(เพราะมันอยู่ในนั้น)
พอรู้งี้ ใจหายเลย
และวันนั้น วันที่ฉันเจอเขาครั้งสุดท้าย ช่วงเวลาสั้นๆอีกแล้ว ช่วงเวลาความสุขของฉันไม่เคยยาว ได้แค่ยิ้มและพูดคุยปกติ เธอในชุดไปรเวทย์วันนั้นมีสีหน้าแจ่มใสทำให้เราพลอยยิ้มไปด้วย แต่ในใจแสนปวดร้าว เพราะรู้ดีว่า หลังจากวันนี้ เธอก็จะหายไปจากชีวิตของฉันด้วยเหมือนกัน
พยายามตัดใจ พอเหอะ เธอออกไปจากชีวิตฉันแล้ว ทำใจ...
PS อิจฉาแกว่ะเพริล เป็นอย่างแกดีแล้ว รักมั่นคงไม่ใช่สิ่งดีอย่างที่แกคิด
ขอบคุณ ขอโทษ นะปันปัน
ลาก่อน ไดอรี่ รูปคนที่ฉันรัก จิตใจที่เคยคิดจะตัดใจจากเธอ สุดท้าย ...ลาก่อนนะเธอที่ฉันรัก
|
|
|