เงิน200กว่าๆ กับเวลา1วัน

 

วันนี้วันที่30 กรกฎา

ตื่น7โมงเช้า ด้วยความหงุดหงิดค้างจากเมื่อวานจากสามล้านสาเหตุ เลยนอนต่อ ตื่นอีกทีแปดโมง

วันนี้ต้องทำงานวิชาดำรงชีวิตให้เสร็จ

จริงๆมันเสร็จตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วแหละ แต่หมาที่ไหนไม่รู้เอางานชั้นไปทิ้ง นี่เป็นอีกความหงุดหงิด

ก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำกินข้าว โอ้เอ้จนเก้าโมงกว่าโน่นถึงจะได้ลงมือ

ก็ทำๆไป นั่งปั้นแจกันที่ออกแบบไว้เลิศเลอกะอุปกรณ์แพงเกินเหตุ

 

ด้วยความคาดหวังว่ามันจะออกมาดีมากๆ และจะไม่หายไปอีก

 

คนที่รู้จักเราในระดับนึงจะรู้ว่าเราค่อนข้างจะหวงผลงานตัวเองบางชิ้นมาก

ยิ่งชิ้นไหนใช้เวลานาน แล้วทำเพราะใจรักล่ะก็ อย่าแตะเชียว

โชคดีที่ชิ้นที่หายยังไม่ถึงกับหวงสุดๆ

แต่มันก็หาย อ่ะ

ก็เลยทุ่มกับงานชิ้นใหม่

เราจริงจังมากขนาดไม่เปิดเพลงเพราะกลัวเสียสมาธิ..

เวลาทำงานศิลปะเราจะปล่อยใจไปหาเรื่องความรัก

ถ้าความรักสวยงาม งานจะออกมาแนวน่ารักๆ( อย่างงานสีชมพูตุ๊กตาหมีที่ทำให้พี่....นั่นแหล่ะ)

ถ้ากำลังหงุดหงิดเพราะความรักงานจะออกมาแนวโทนหม่นหมอง( งานที่เป็นรูปเจ้าหญิง เดินกับเสือตอนกลางคืนถือกุหลาบ ไปถึงงานแนวโชกเลือดและปีศาจ โหดๆ)

ถ้าความรักออกแนวเรื่อยๆ งานก็จะธรรมดาไม่ซื่อ ออกแนวแฟนตาซีไปเลยก็มี

งานนี้ก็เรียบๆ เพราะไม่มี theme ในการทำงาน ออกแนวเรื่อยๆ

.ก็ทำๆไปมือเลอะหมดเลย....ดินเกาะ ล้างออกก็ยาก...ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ออกมาสวย

ทำๆไป งานเป็นรอยเพราะเล็บจิก...เอาวะเพื่องาน หยิบกรรไกรตัดเล็บมาตัดออก…ไว้ตั้งนานว้า

…ห้องเขรอะหมดเลย อ่ะ ...เดี๋ยวถูเองก็ได้วะ เพื่องาน ยิ่งเบื่องานบ้านอยู่

ผ่านไปถึงเที่ยง

งานออกมาเกือบเสร็จ ออกมาเห็นแววงามมม 3ชั่วโมงคุ้มๆ

ต่ออีกหน่อยแล้วกัน

นั่งทำส่วนฐานไปเรื่อยๆ ปวดหลังจัง

“ แกร๊ก แกร๊ก “

เฮ้ยยยย มานล่อนออกง่า เอาวะ ๆ ทำใหม่อีกปั้นแปะทับไปคงได้

“เป๊าะ...ครืนนนน”

ผลงานที่ตั้งตาทำ พังลงเพราะผิดพลาดนิดเดียว

สิ่งที่แว๊บ ออกมาจากสันดานผ่านสมองและปากในเวลาไม่ถึงวิคือ.... “เหี้ย!” ต่อด้วยอีก10กว่าความคิดที่ผุดแทรกขึ้มาในหัวจนเจ้าตัวสับสน

“งานกู”   “เล็บกูไม่น่าเลย”  “ห้องเน่า”         “นี่กูต้องทำใหม่เหรอ”           “เอาอีกแล้ว”        “ส๊าดดดดดดดด”        “ล้มเหลวอีกแล้ว”        “ฝีมือตก”   “เดี๋ยวแม่ก็ด่า”   “เวลาชั้น ตังชั้น” “ไม่เอาแล้ว ไม่ส่งแม่งแล้ว 2รอบแล้วนะเว้ย ทุ่มแทบตาย เสือกฟังเสือกหาย ห่า”            พรึ่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กูๆๆๆๆอีกเป็นสิบ

 ที่แน่ๆแกนความคิดของอีพวกนี้คือ “ท้อ”

หลังความคิดผลัดกันอาละวาดในหัวเป็นที่สาแก่ใจ เราก็ตัดสินใจรื้องานพังๆชิ้นนั้น เพื่อเก็บอุปกรณ์ที่ยังใช้ได้

มันแย่นะที่ต้องนั่งทำลายงานที่สร้างขึ้นมาเอง

ไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะอุปกรณ์ไม่พอสร้างงานใหม่

รื้อๆอยู่ก็คิดถึงเสปซแพรวขึ้นมา คิดๆๆๆๆไปเรื่อยๆ…

นี่มันเหมือน ความรัก หรือเปล่าเนี่ย?

ถ้าเปรียบงานชิ้นนั้นเหมือนคนๆนึง...อ่ะให้เป็นพี่...พี่คนนั้นอ่ะแหละ

ถ้าเวลา3ชั่วโมงเหมือน 1 ปีที่ฉันหัวปักหัวปำอยู่กับเขา

เปรียบการใจจดใจจ่อกับงาน เหมือนที่ทำกับเขาโดยไม่สนใจสิ่งอื่นเลย

เปรียบความรู้สึกดีในการทำงาน เป็นความสุขที่ได้ชอบคนคนนั้น

เปรียบความคิดต่างๆตอนที่งานพังเหมือน ตอนที่ได้รู้ว่าเขาไม่ได้เห็นเราเป็นอะไรมากกว่าแค่ของเล่น1ชิ้น

เปรียบความผิดหวังและเสียใจ ตอนที่เสียงานไป กับตอนที่รู้ว่าคงจะไม่ได้เจอกับเขาอีก

คิดขึ้นมาถึงความรักแล้ว ยิ่งรู้สึกแย่ แย่ แย่ แย่ แย่ แย่ แย่ แ ...ย่....(กรุณาหลับตาแล้วนึกเสียงเอคโค่)

...............................................................................

เปรียบกันได้ที่ไหนวะ!!!~

เขาเคยเป็นอะไรที่มากกว่านั้นเยอะ… แต่ก็แค่เคยเป็นละวะ

กะอีแค่ความรัก ขาดไปกูจะทำงานศิลปะไม่ได้เลยเหรอ

ขาดไปก็ไม่ตายซะหน่อย ยังยืนอยู่นี่ไง

แต่ถ้าเมื่อก่อนละก็ใช่....

แต่จะไม่อีกแล้ว ไม่มี!

ลงมือทำงานใหม่กับวัสดุที่เหลืออยู่

อีก4ชั่วโมง

พังแล้วพังอีก

ท้อแล้วท้ออีก

แต่....

ไม่เลิกเว้ย!!!ยังไงก็ไม่เลิก ถ้าเราจะทำ ทำไมจะทำไม่ได้วะ

ไม่เห็นต้องพึ่งเลยความรัก

ต้องทำได้ดิ่ ทำได้

มือเปื้อนอีกหลายครั้ง ห้องเขรอะอีกหลายเท่า ความดันทุรังทวีคูณ

แล้วฉันก็ค้นพบตัวตนใหม่ของฉัน

อีกคนหนึ่งที่ไม่ได้ขี้แพ้ ท้อแท้ แล้วถอยไปไม่คิดจะทำอะไรให้ดีขึ้น มัดตัวเองอยู่กับอดีตแล้วสิ่งที่ล้มเหลว คนที่ต้องการสิ่งที่เรียกว่ารักแท้จนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าหมกมุ่น

พูดตรงๆ เห็นเราชอบศิลปะ เราไม่เคยจับงานปั้นมาก่อนเลย รู้ทั้งรู้ว่ายากมาก พื้นฐานก็ไม่มี

แล้วไงล่ะ !

ในที่สุดความพยายามดันทุรังและวัสดุที่เหลือก็สร้างงานขึ้นมา1ชิ้น

มันเป็นแก้วเบี้ยวๆที่ดูไม่ค่อยจะได้

พี่ชาย พ่อ แม่ ไม่เว้นแม่แต่คนใช้แวะเวียนมาวิจารณ์เสียๆหายๆ

ปกติอ่ะเราเป็นคนอ่อนไหวกับคำพูดคนอื่นมาก

แต่ครั้งนี้เราพูดได้เต็มปากว่า “ เนี่ย งานที่ภูมิใจ ใครจะทำไม”

พูดตรงๆ เจ้าของงานยังคิดว่ามันห่วยเลยสู้งานแรกที่พังไปไม่ได้ซักนิด

แต่ภูมิใจ

ไม่ได้ภูมิใจ ที่งานเสร็จนะ

 แต่ ภูมิ ใจว่าอย่างน้อยเราก็ไม่ถอดใจ ไม่ท้อ ไม่เอาสิ่งที่เคยผิดพลาดมาทำให้ตัวเองหยุดทำอะไรใหม่ๆ มานั่งด่าตัวเองกับอดีต

ภูมิใจ ที่พบตัวเองในแบบใหม่ ที่ต่างกับคนเก่าโดยสิ้นเชิง

เงิน200กว่าๆ กับเวลา1วันที่เสียไปคุ้มค่าจริงๆ