เงิน200กว่าๆ กับเวลา1วัน

 

วันนี้วันที่30 กรกฎา

ตื่น7โมงเช้า ด้วยความหงุดหงิดค้างจากเมื่อวานจากสามล้านสาเหตุ เลยนอนต่อ ตื่นอีกทีแปดโมง

วันนี้ต้องทำงานวิชาดำรงชีวิตให้เสร็จ

จริงๆมันเสร็จตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วแหละ แต่หมาที่ไหนไม่รู้เอางานชั้นไปทิ้ง นี่เป็นอีกความหงุดหงิด

ก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำกินข้าว โอ้เอ้จนเก้าโมงกว่าโน่นถึงจะได้ลงมือ

ก็ทำๆไป นั่งปั้นแจกันที่ออกแบบไว้เลิศเลอกะอุปกรณ์แพงเกินเหตุ

 

ด้วยความคาดหวังว่ามันจะออกมาดีมากๆ และจะไม่หายไปอีก

 

คนที่รู้จักเราในระดับนึงจะรู้ว่าเราค่อนข้างจะหวงผลงานตัวเองบางชิ้นมาก

ยิ่งชิ้นไหนใช้เวลานาน แล้วทำเพราะใจรักล่ะก็ อย่าแตะเชียว

โชคดีที่ชิ้นที่หายยังไม่ถึงกับหวงสุดๆ

แต่มันก็หาย อ่ะ

ก็เลยทุ่มกับงานชิ้นใหม่

เราจริงจังมากขนาดไม่เปิดเพลงเพราะกลัวเสียสมาธิ..

เวลาทำงานศิลปะเราจะปล่อยใจไปหาเรื่องความรัก

ถ้าความรักสวยงาม งานจะออกมาแนวน่ารักๆ( อย่างงานสีชมพูตุ๊กตาหมีที่ทำให้พี่....นั่นแหล่ะ)

ถ้ากำลังหงุดหงิดเพราะความรักงานจะออกมาแนวโทนหม่นหมอง( งานที่เป็นรูปเจ้าหญิง เดินกับเสือตอนกลางคืนถือกุหลาบ ไปถึงงานแนวโชกเลือดและปีศาจ โหดๆ)

ถ้าความรักออกแนวเรื่อยๆ งานก็จะธรรมดาไม่ซื่อ ออกแนวแฟนตาซีไปเลยก็มี

งานนี้ก็เรียบๆ เพราะไม่มี theme ในการทำงาน ออกแนวเรื่อยๆ

.ก็ทำๆไปมือเลอะหมดเลย....ดินเกาะ ล้างออกก็ยาก...ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ออกมาสวย

ทำๆไป งานเป็นรอยเพราะเล็บจิก...เอาวะเพื่องาน หยิบกรรไกรตัดเล็บมาตัดออก…ไว้ตั้งนานว้า

…ห้องเขรอะหมดเลย อ่ะ ...เดี๋ยวถูเองก็ได้วะ เพื่องาน ยิ่งเบื่องานบ้านอยู่

ผ่านไปถึงเที่ยง

งานออกมาเกือบเสร็จ ออกมาเห็นแววงามมม 3ชั่วโมงคุ้มๆ

ต่ออีกหน่อยแล้วกัน

นั่งทำส่วนฐานไปเรื่อยๆ ปวดหลังจัง

“ แกร๊ก แกร๊ก “

เฮ้ยยยย มานล่อนออกง่า เอาวะ ๆ ทำใหม่อีกปั้นแปะทับไปคงได้

“เป๊าะ...ครืนนนน”

ผลงานที่ตั้งตาทำ พังลงเพราะผิดพลาดนิดเดียว

สิ่งที่แว๊บ ออกมาจากสันดานผ่านสมองและปากในเวลาไม่ถึงวิคือ.... “เหี้ย!” ต่อด้วยอีก10กว่าความคิดที่ผุดแทรกขึ้มาในหัวจนเจ้าตัวสับสน

“งานกู”   “เล็บกูไม่น่าเลย”  “ห้องเน่า”         “นี่กูต้องทำใหม่เหรอ”           “เอาอีกแล้ว”        “ส๊าดดดดดดดด”        “ล้มเหลวอีกแล้ว”        “ฝีมือตก”   “เดี๋ยวแม่ก็ด่า”   “เวลาชั้น ตังชั้น” “ไม่เอาแล้ว ไม่ส่งแม่งแล้ว 2รอบแล้วนะเว้ย ทุ่มแทบตาย เสือกฟังเสือกหาย ห่า”            พรึ่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กูๆๆๆๆอีกเป็นสิบ

 ที่แน่ๆแกนความคิดของอีพวกนี้คือ “ท้อ”

หลังความคิดผลัดกันอาละวาดในหัวเป็นที่สาแก่ใจ เราก็ตัดสินใจรื้องานพังๆชิ้นนั้น เพื่อเก็บอุปกรณ์ที่ยังใช้ได้

มันแย่นะที่ต้องนั่งทำลายงานที่สร้างขึ้นมาเอง

ไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะอุปกรณ์ไม่พอสร้างงานใหม่

รื้อๆอยู่ก็คิดถึงเสปซแพรวขึ้นมา คิดๆๆๆๆไปเรื่อยๆ…

นี่มันเหมือน ความรัก หรือเปล่าเนี่ย?

ถ้าเปรียบงานชิ้นนั้นเหมือนคนๆนึง...อ่ะให้เป็นพี่...พี่คนนั้นอ่ะแหละ

ถ้าเวลา3ชั่วโมงเหมือน 1 ปีที่ฉันหัวปักหัวปำอยู่กับเขา

เปรียบการใจจดใจจ่อกับงาน เหมือนที่ทำกับเขาโดยไม่สนใจสิ่งอื่นเลย

เปรียบความรู้สึกดีในการทำงาน เป็นความสุขที่ได้ชอบคนคนนั้น

เปรียบความคิดต่างๆตอนที่งานพังเหมือน ตอนที่ได้รู้ว่าเขาไม่ได้เห็นเราเป็นอะไรมากกว่าแค่ของเล่น1ชิ้น

เปรียบความผิดหวังและเสียใจ ตอนที่เสียงานไป กับตอนที่รู้ว่าคงจะไม่ได้เจอกับเขาอีก

คิดขึ้นมาถึงความรักแล้ว ยิ่งรู้สึกแย่ แย่ แย่ แย่ แย่ แย่ แย่ แ ...ย่....(กรุณาหลับตาแล้วนึกเสียงเอคโค่)

...............................................................................

เปรียบกันได้ที่ไหนวะ!!!~

เขาเคยเป็นอะไรที่มากกว่านั้นเยอะ… แต่ก็แค่เคยเป็นละวะ

กะอีแค่ความรัก ขาดไปกูจะทำงานศิลปะไม่ได้เลยเหรอ

ขาดไปก็ไม่ตายซะหน่อย ยังยืนอยู่นี่ไง

แต่ถ้าเมื่อก่อนละก็ใช่....

แต่จะไม่อีกแล้ว ไม่มี!

ลงมือทำงานใหม่กับวัสดุที่เหลืออยู่

อีก4ชั่วโมง

พังแล้วพังอีก

ท้อแล้วท้ออีก

แต่....

ไม่เลิกเว้ย!!!ยังไงก็ไม่เลิก ถ้าเราจะทำ ทำไมจะทำไม่ได้วะ

ไม่เห็นต้องพึ่งเลยความรัก

ต้องทำได้ดิ่ ทำได้

มือเปื้อนอีกหลายครั้ง ห้องเขรอะอีกหลายเท่า ความดันทุรังทวีคูณ

แล้วฉันก็ค้นพบตัวตนใหม่ของฉัน

อีกคนหนึ่งที่ไม่ได้ขี้แพ้ ท้อแท้ แล้วถอยไปไม่คิดจะทำอะไรให้ดีขึ้น มัดตัวเองอยู่กับอดีตแล้วสิ่งที่ล้มเหลว คนที่ต้องการสิ่งที่เรียกว่ารักแท้จนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าหมกมุ่น

พูดตรงๆ เห็นเราชอบศิลปะ เราไม่เคยจับงานปั้นมาก่อนเลย รู้ทั้งรู้ว่ายากมาก พื้นฐานก็ไม่มี

แล้วไงล่ะ !

ในที่สุดความพยายามดันทุรังและวัสดุที่เหลือก็สร้างงานขึ้นมา1ชิ้น

มันเป็นแก้วเบี้ยวๆที่ดูไม่ค่อยจะได้

พี่ชาย พ่อ แม่ ไม่เว้นแม่แต่คนใช้แวะเวียนมาวิจารณ์เสียๆหายๆ

ปกติอ่ะเราเป็นคนอ่อนไหวกับคำพูดคนอื่นมาก

แต่ครั้งนี้เราพูดได้เต็มปากว่า “ เนี่ย งานที่ภูมิใจ ใครจะทำไม”

พูดตรงๆ เจ้าของงานยังคิดว่ามันห่วยเลยสู้งานแรกที่พังไปไม่ได้ซักนิด

แต่ภูมิใจ

ไม่ได้ภูมิใจ ที่งานเสร็จนะ

 แต่ ภูมิ ใจว่าอย่างน้อยเราก็ไม่ถอดใจ ไม่ท้อ ไม่เอาสิ่งที่เคยผิดพลาดมาทำให้ตัวเองหยุดทำอะไรใหม่ๆ มานั่งด่าตัวเองกับอดีต

ภูมิใจ ที่พบตัวเองในแบบใหม่ ที่ต่างกับคนเก่าโดยสิ้นเชิง

เงิน200กว่าๆ กับเวลา1วันที่เสียไปคุ้มค่าจริงๆ

 

 

 

 

 

กลับมาแล้วเพื่อนพ้อง คิดถึงไทยมาก อากาศร้อนชิบ เราจะเริ่มเล่าเรื่องโดยวิธีนิยามเมือนเขียนพจนานุกรมละกันน้าตอนนี้อัพไปนิดหน่อยใครคิดไรออกอัพต่อได้ตรงคอมเม้นนะ เดี๋ยวว่างเมื่อไรจามาต่อ

a-----Anderson station

   สถานีรถไฟใกล้บ้านที่ต้องขึ้นทุกเช้า วันสุดท้ายมี เธอนั่งเป็นเพื่อน แอบชอกตอนโดนกอดอ่า ...

---------Aim

   เอม สุดฮา น่ารัก รักเอมน้าาาา สมหวังก่ามินน้า รักเอมมม

           Auralie   อาจารย์ที่น่ารักที่สุดในโลกโคตรรักโอคาลีอ่า

b----- boon (Ms.Boon)

   ครูแอนท์ น่ารักดีค่า ขอบคุณสำหรับทุกอย่างน้า

----------big

   หน้าเหมือนมิกกี้ ตัวอย่างสูงตอนแรกนึกว่าจานิสัยกวนๆ ก็กวนจริงๆแต่คุยได้ นิสัยดีกว่าที่คิด

----------Beep

   พี่บี๊บ..หน้าเหมือนแมกซิกัน แอบเท่ห์ กีฬาได้ ดนตรีเจ๋งโคตรรร เรียนเก่ง โอ้วขนาดนั้น อยากฟังเพลง พาราไดซ์อีกอ่า

c-----Canada Calgary

      ก่อนไป ไม่อยากไป ตอนกลับไม่อยากกลับ ความหลังมากมาย

  --------Chinook center

    ที่แห่งความหลังในวันก่อนกลับ ฮวนมาสายแอบงอน

d-----Diary

   ว่าจะไม่เขียนแล้วเชียว สุดท้ายก็เขียนตอนนั่งเครื่องขากลับ

e------Edmonton mall

    เล่นน้ำอย่างมันส์ จนไม่มีเวลาช๊อบเท่าไหร่ชอบโคตร...

      ห้างสุดหรู-โรงแรมสุดสยอง555+ อีฝรั่งเมาเลวเอ้ย นั่งเล่นกะเกาหลีอย่างมันส์

 ----------Earn…ละไว้ในฐานที่เข้าจาย

               Edna...ตูล่ะอุส่านึกว่าพ้นตาแม่แล้วจาสบาย ที่ไหนได้เหมือนกานเด๊ะ ทำอารหารโคตรเก่ง คงไม่เป็นโฮสให้เด็กไทยไปนานอ่า55

              

f-----First

  พี่เฟิส  คุณแม่ขอร้อง....ผู้ร่วมอุดมการณ์ความรักเบอร์ 1 ให้มันเหมือนกันทุกเรื่องสิว้าาา

รักพี่เฟิสน้าาา

---------French

    ---French class สุดสยอง เล่นชั้นน้ำตาร่วง ฟังม่ารุเรื่องเลย แต่ตอนท้ายๆ ก็ดี พี่ซี พี่วี เก่งโคตร พี่โอร้องเพลง55

       ---French food (La gastronomie) สุดโหด 2ทุ่มยันเที่ยงคืน กินไวน์ๆ อิ่มๆ

       ----French toast เหมือนจะอร่อย

      -----French kiss !!! ไม่เกี่ยวนะคะฮุๆ

g------

h------

i-------

j-------Juan >>Our time is too short! I do love you!... Miss you much! Whenever you come …tell me !! even now we’re just friend .I still love you

k------Keavin ...หน้าตาน่ารักน้า แต่... ชอบฮวนมากกว่าเยอะไมไม่ตอบเมล์วะ

l-------

m-----

n------

o------Oad กวนตีนกรุทุกวาระ จริงๆ โอ๊ตจริงๆก็เป็นคนดีนะ...ใช่ไม๊โอ๊ต?

-------Oh เพ่โอ เห็นที่โรงเรียนน กะที่ แคลการี่ คนละคนชัดๆ! ตัวจริงนี่แบบว่า....ไม่พูดดีกว่า แต่เอาเหอะ ปิ่นชอบพี่นะฮาโคตร ขอบคุณที่ให้คำปรึกษาน้าค้า

p------Pun

    รักปทุมวันมากๆนะ พี่รัก อ.สุรางค์ไปละล่ะ สมหวังๆละกาน เรายังโชคดีกว่าพี่น้า

-----------Pet

    หน้าตาแอบโอ นะเราน่ะ ตอนแรกเห็นกะจาไม่คุยด้วยแล้ว หน้าตาอย่างกวนประสาทอ่า แต่คุยๆแล้วนิสัยโอเคเลย ว่างเมื่อไรโทรมานะ

q------

r------

s------Sea พี่ซี ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ พี่เก่งมากอ่ะ ปิ่นนับถือพี่มากมายอ่า แต่ปิ่นรู้สึกเหมือนว่าพี่เคืองอารายปิ่นสักอย่างป่ะ ขอโทษนะคะ มีไรไม่พอใจบอกได้นะคะ ไม่โกรธ

  

t------Toronto

    3วัน เฮฮากะฮาร์ดรอก และเฮอร์ชี่ ตกดึกตั้งวงไพ่และวงสนทนาสุดโหด

----------Tun

     กวนตีนน้อยกว่านี้หน่อยจาน่ารักขึ้นเป็นกอง จริงๆเราเป็นคนนิสัยดีเรยนะ แต่ปากหมาไปนิ๊ดส์ เอ้อ...ไอ้รูปในc-trainอ่ะ ส่งมาซะทีดิ่

u-----

v-----

w----Why me?! เป็นอารายที่พูดแอบบ่่อย-*-

x-----

y-----

z-----

                         เพื่อนๆๆๆๆเราจาไปแคนาดาแล้วอ่า เราไม่เคยไปซัมเมอร์เรยกลัวมากมายย ไม่ได้คุยก่าเพื่อนๆเดือนก่าอาจจะลงแดงตายอยู่ที่นั่น เพื่อนๆออนเอ็มบ่อยๆน้า ราวๆหกโมงหรือทุ่มนึงอ่าไว้อารายๆอยู่ตัวเค้าจามาออนน้า

                       ฮุๆ เรามาอัพต่อก่อนจาไปน้าจ๊า ครั้งนี้เปลี่ยนแนวๆจาเขียนถึงเพื่อนๆแต่ละคนและความทรงจำเก่าๆให้เพื่อนๆจ้า

            วาว ประเดิมให้เลยอ่ะ เราเจอแกครั้งแรกวันมอบตัว นั่งข้างกันเลย ดูแกมีโลกส่วนตัวเหมือนกัน รักแกนะเว้ยเรามีอะไรหลายอย่างเหมือนกัน มากกก จะว่าไปก็ทุกอย่างเลยล่ะ เว้นแต่ความสูง55

       เอพริล แกเอ้ย กลับไปหยิ่งเหมือนตอนม.หนึ่งก็ดีนะ ตอนนี้ไม่เหลือเค้าเดิมเรยว้อย ชั้นจะจำตอนแกวาดการ์ตูนโดยใส่ชื่อชั้นลงไปด้วยเนื้อหาอนาถจิตไว้(เพราะลืมไม่ลง) และชั้นก็เขียนตอบโต้ลงไปรูปนึงด้วยเนื้อหาไม่น่าอ่านแล้วก็ซวยทั้งคู่ ยอดมาก เออปากแกนิ่มมากเลย เรื่องแกเกลียดชั้นตั้งแต่แรกเห็นก็ไม่ต้องย้ำด้วยเบื่อ เออแกเป็นคนกดปากกาใช่มะเหมือนจะรู้

            ฮวง แกเป็นผู้หญิงที่ปากหมามาก ชอบยึดติดเหมือนเรา เรารู้ว่าแกจำเราได้ตั้งแต่ม.1เพราะดันเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็น55 รักนะจ๊า

            นวล เจอกันตั้งกะม.1ตอนนี้กะยังอยู่ใกล้กัน ไม่รู้เบื่อเราป่าว ขอโทษที่ทำเธอร้องไห้น้า=_= รักษาสุขภาพด้วย วาดรูปเก่งน้อยลงอาจจะเพอร์เฟค55 เสน่ห์แรงมากรู้ตัวด่วนนน”ใช่สิชั้นมันผู้หญิงคิดมาก”

            น้ำเพชร เธอ สวย เธอโหด เธอ เก่ง และ เธอ...เขียนเดี๋ยวโดนตบเหมือนตอนมอหนึ่งมะเอาดีก่า

มีน สุขุม น่ารัก เรียนเก่ง หุ่นดี เหลืออะไรไม่ดีมั่งเนี่ย นับถือจริงๆ

            กวิน เสียงเล็กน่ารักเหมือนนิสัย แต่หารู้ไม่ว่าอย่างกาม

            ต๊อบ หมู? กอริ? เพื่อนที่ดี? เป็นที่รักของเรา?เจอครั้งแรกมอสอง พูดเร็วมากกก คิดมากไปไม่ดีน้า เรียนเก่งไปไหนอ่า ขอบคุณที่สอนเลขนะจ๊ารักไม่ลืม “ใช่สิ ชั้นมันผู้หญิงล้มเหลว”

            นิค เธออีกคนนึงที่เพอร์เฟค ลงมาจากสวรรค์บ้างกได้นะเป็นบัดดี้ที่น่ารักมากกกกกกกก เรารักนิคมากเรย นิคดูเด่น สง่าเสมอไม่ว่าอยู่ที่ไหน นิควาดรูปเก่งนะเราว่า เนี้ยบดีแต่บางทีเรากลัวว่าเราคุยกะนิคมากแล้วจะทำนิคแปดเปื้อนอ่ะ

            ผึ้ง น่าร้ากก ซื่ออ เก่ง ร้ากและผูกพัน อย่างแรง เข้าห้องน้ำๆ เอล็กซ์แบนด์ๆ กลับมาไวๆ

            ปู ขาว หมวย น่ารัก น่ากอด ขี้อาย บ้าญี่ปุ่นอย่างแรง รักน้าจ๊า

             ทราย เธอเองก็หายยเลย วาดรูปเก่งอ่ะอาร์ทอย่างแรง น่ารักน่าฟัดฮึๆ

             แนน เธอผอมลงงงงงงทำได้ไงอ่ะ  เรียนเก่งสุดฮา อยากคุยด้วยบ่อยๆนะ

            ตา ร้องไห้บ่อยตาไม่สวยนะ เสียดาย ร่าเริงแล้วก็หัวเราะจะดูน่ารักขึ้นเยอะนะ อย่าติดอยู่กับความทรงจำมากนักเลยลืมซะบ้างยังจำเมื่อครั้งหลังห้องจิตรกรรมได้ที่จัดปาร์ตี้น้ำตากันเป็นวรรคเป็นเวร เคล้าด้วยเสียงของตา เพราะจริงๆ

            พลอย สุวพัฒน์ แกเป็นคนที่เรานับถือที่สุดในบรรดาเพื่อนกันไม่รู้เพราะอะไรเรียนก็ไม่ได้ถึงขนาดเทพ นิสัยก็กลางๆ สนิทรึก็ไม่ค่อย แต่นับถือว่ะไม่รู้ดิ่ ว่างๆไปนั่งปทุมวัน ตึกศิลป์กันอีกจะดีมากเลย แกเป็นคนตรงดีนะจะว่าไป

             หวา เกิดวันเดียวกัน แต่คนละเรื่องกันเร้ย

             ดีวา ถังขนม ๆ ดุจัง

             บัว สวย  เป็นนางนพมาศจำเป็น55 บัวบอกว่าเราโทรมเราหื่น แอบน้อยใจนะนั่น

             ตัส  รักแกว่ะ นิสัยดี แต่แกเอ้ยหื่นเหมือนกันนะ ตกใจมากตอนรู้ว่าแกเป็นเบาหวานอ่ะ ขอโทษที่ทำให้โดนแม่ด่าตอนมอสองนะ แต่ตอนนั้แกช่วยเราได้มากเลยขอบคุณจริงๆ

             น้ำหวาน ขอบคุณที่เป็นต้นฉบับลอกงานน้า เป็นเพื่อนที่ดีมาก จดจำทุกความเอ๋อของเราได้หมดเลย ดีจริงๆ จอร์จ

            เอ้ม...นิวส์ทิชชู่ น้องแมวว

           ปุ้มปุ้ย ละเอียดลออ ผูกพันธุ์ปทุมวันเหนือใคร นับถือๆ แต่ดุไปหน่อย

            แยม หากยังจำครั้งไปค่ายศิลได้ เราอยากบอกว่าอยู่กับแยมสนุกมากจริงๆ

            แตงโม แกชอบด่าชั้นเอ๋อ แกก็ไม่เบานะเฟ้ย!!

            ญาดา ขอโทษที่ทำให้รำคาญตอนเล่นหัวนะ

            ชนพ แกเป้นคนฮาดีนะลอยๆไปเรื่อยตลกดี อย่าหื่นมาก กลัว

            ชาติ แกเป็นเพื่อนผู้ชายที่เราสนิทมากน้า คิดถึงแกเหมือนเป็นเพื่อนผู้หญิงเลย แต่ไม่ค่อยได้คุยเพราะเสียงล้อ แกฮาดี จิกกัดตบ ยังไงก็ไม่ว่า จายเย้นเย็น แต่ชื่อเล่นขำว่ะ แต่ห้ามแซวเวลาปรึกษาสิ พูดไม่ออกเลย

           ทัศ เราชอบลายมือทัศมาก ทัศเป้นคนทำงานเนี้ยบที่สุดเท่าที่เคยเห็นเป็นรองแค่นวลเท่านั้น ทัศนิสัยดี เป็นที่ปรึกษาได้น่ารักมากเป็นผู้ฟังยอดเยี่ยม แต่ชอบคนง่ายไปหน่อยไม่ดีนา เจ็บบ่อยๆเดี๋ยวด้านพอดี เออหัวเราะสยองมาก

            แบงก์ ไอ้เพอร์เฟคเอ้ย (ยกเว้นหน้าตากะความสูง)เรียนให้มันไม่ดีสักอย่างสิวะ ไม่ทอปสักวิชาจะตายไม๊  รักแกนะเว้ย อย่ากวนตีนให้มากนัก

           กานต์ ปากหมามิเสื่อมคลายโทรมาทีไรระคายหู แต่เป็นคนดีมากๆเลยนับถือในนิสัยซื่อสัตย์ เถรตรง เรื่องความรัก ความเป็นผู้ใหญ่ แต่บางเรื่องนี่ยกไว้..

            เศ เมื่อก่อนเราเกลียดแกมาก ตอนนี้น้อยลงเยอะดีขึ้นนะ มานี่แล้วแกป๊อบอ่ะงงเรย

           นอต แก...ปากร้ายมากกัดเจ็บ ไฮโซหาใครเทียบ  รู้สึกไม่ค่อยสนิทเท่าไร แต่เราว่าเรายังกล้าพูดกะแกในเรื่องที่บางทีเราไม่ได้บอกใครเท่าไรนะ

           เบียร์ ฮาแตก มีอยู่ช่วงนึงนี่จะลากกันเข้าโรงแรมให้ได้อ่ะ5555อนาถมาก

           แรมโบ้ ลูกคู่อาจารย์พง ฮาดี

           บอส เราจำได้ว่าเคยต่อยตาแกคาบวิทย์ตอนม.หนึ่ง ขอโทษ ตอนนั้นแกค้อนเราอย่างแรงเลย ก็แกปากหมาอ่ะ=_=แต่ตอนนี้บอสเพรียวมาก บอสเอาน้ำหนักมาให้เราเหรอ ตอนนี้เราอ้วนอ่า

            ปพน เราชอบเธออ่ะๆๆๆๆ555ชอบจริงๆนะ ก็น่ารักขนาดนั้นอ่ะ55 แต่ตอนนี้เป็นหนุ่มแล้วไม่น่ารักเเยยอ่า

            เช้า แรกเห็นนึกว่าเรียบร้อยเรียนเก่งที่ไหนได้ ....เกมงี้เชี่ยวซะ กะอีกเรื่องตอนเราคุยเอ็มกะแกใหม่ๆ ใช่ย่อยนะเราแต่ละเวบงี้อือหือ....แต่เราว่าแกเป็นคนมีน้ำใจมากๆเรย เออไม่ต้องมาแอบอ้างเรื่องกดปากกาเรย มั่วเชียว

           อังกูร เมียเช้า555 ผู้เป็นสีสันของห้อง สำเนียงอังกฤษเป็นที่หนึ่งอ่ะ

            โน้ต หายกลัวผู้หญิงแน่แล้วเรอะ สาบานได้ว่าก่อนจะมาอยู่ห้องเดียวกันชั้นไม่เคยเห็นแกมาก่อน แกแอบเด่นนะไม่รู้เพราะอะไร

             ว่าน หน้าส้นตีนนี่มายังไงเหรอไม่เข้าใจ จำได้ว่าเคยช่วยเรานั่งวาดฉากในเพลเกิลถึงทุ่มกว่าพร้อมกะผึ้งอีกคน ขอบคุณนะ

              มิคกี้ ท่าเดินกะเสียงเอกลักษณ์มาก ขอบคุณที่ช่วยเราบ่อยๆนะ ขอโทษที่ทำนิสัยไม่ดีใส่บ่อยๆนะ

              พีท ตาตก ปรับปรุงการหัวเราะด่วน กะการกวนตีน เป็นเพื่อนโดดหอ(ประชุม)บ่อยๆ

              เคี้ยง  ไม่สนิท ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเป็นคนยังไงสงสัยมานนานและ

              เหลิม เก่งเลขจังเฟ้ย แต่รู้สึกไปเตรียมแล้วไม่ค่อยเรียนนะ

             แทป เราเกลียดแก จริงๆ

            โฮป แพนด้าน้อยยยยยยยย เราชอบคุยกับโฮปมากๆ ฮาโคตร นิสัยดีแต่ไม่ใช่แบบกานต์ อยากคุยด้วยบ่อยๆอ่ะไม่เครียดดี สาบาน

             เบส น่องแกน่ากัวโคตร หยุดเรียกชั้นว่าซอมบี้ซะที

             ป่าน ห้าวดี

             พี่ติว กวนตีน

             พี่เชน พี่รู้ตัวรึเปล่าว่าพี่ทำให้ปิ่นไม่ได้สารภาพความในใจกับคนที่ปิ่นชอบ....ไม่เป็นไร ก็พี่ไม่ได้ตั้งใจ

            พี่เงิน ไม่เคยคุยเลยมั้ง อ้อๆเคยครั้งนึง ตอนที่พี่เค้าเห็น สมุดบันทึกงาน กะการ์ตูนแล้วขอดู แค่นั้น แต่ปิ่นได้ยินชื่อพี่จากปากเพื่อนๆบ่อยโคตรเลยอ่ะ แต่เห็นนั่งอยู่ใกล้ๆคนที่ชอบบ่อย ดูเป็นมิตรดี

             พี่วี –ไม่มีอะไรที่ต้องพูดอีก......

             อ.สุพัตรา เจ้าแม่รายงานฉายา สั่งแล้วนั่งหลับ

             อ.อุมาภรณ์ เป็นที่ปรึกษาอย่างน่ารัก แก้มเธองาม

          444 ห้องรวมดารา มีเรื่องไม่เว้นวัน ชื่อเสียงเรียงนามกระฉ่อนซะ ทำอ.ธีรารัตน์ กะ อ.อุร้องไห้  อ.คุมสอบ 3คนแม่งยังลอกกันอย่างมันส์ตะโกนถามกันจากคนละมุมห้องห้อง(ขอบคุณความช่วยเหลือจากอาจารย์นิสิตพละ ใครจำชื่อได้แจ้งล่วย) ห้องนี้ช่วยเปลี่ยนทัศนคติต่อรร.นี้ให้เราตั้งแต่สัปดาห์แรก เราเองก็ทิ้งวีรกรรมปัญญาอ่อนไว้มากลืมได้ก็ดีนะ=_=( ขอบคุณนะที่โวตห้องให้แต่ตำแหน่งดีๆกะชั้นเนี่ย)

              อ.ป๋า ปิ่นไม่เคยเรียกอาจารย์ว่าอาจารย์ชนันท์เลยแฮะๆรักป๋าน้าไม่อาจารย์คนไหนได้จัยอย่างงี้แล้ว สุดๆอ่ารักป๋าๆ

              อ.เยาวลักษณ์ รักค่ะ ดูอาจารย์เป็นผู้ดีมากค่ะ

           526 ห้องนี้ไม่สามัคคีดูมันแตกเป็นกลุ่มๆอ่ะ แต่เป็นไรที่ชอบเหมือนกัน ขำตลอดนั่งหลังห้อง เราเจออ.ที่มะค่อยเหมือนอ.เลย แต่น่ารักเป็นบ้า มดที่ป๋าทำสำหรับสมุดจดการบ้านที่แสนเป็นเอกลักษษณ์ประจำห้องยังอยู่เลยค่ะ ยังจำบรรยากาศที่ไปฉลองวันเกิดป๋าได้ดีเลย

              อ.พง อ.สอนอะไรปิ่นหลายอย่าง เป็นอาจารย์ที่ให้ความรู้สึกเป็น “อาจารย์”จริงๆ

           542 แรมโบ้ กะ อ.พงเล่นมุข - อังกูร กะ ไมเคิล เล่นลิ้น อ.กัญญากะเด็กผู้ชาย เล่นลูบไล้ playgirlเล่นกันที่นี่

 “เฮ้ย พี่พี่ ฟังหน่อยดิ่วะ” อ.ตัวผอมแต่หน้าบานตาตี่ๆคิ้วหนา เหมือนคัตโตะที่ร้องเพลงชื่อเหมือนละครวิพิธของเรา เอนตัวมาข้างหน้าพร้อมเอามือป้องปาก แขนเสื้อทั้ง สองข้างถูกพับขึ้น (บางวันมีแปรงสีฟันที่กระเป๋ากางเกง) ว่าแล้วพี่แกก็ว่าเรื่องหนังที่ดูมาเมื่อวาน คำพูดที่เห็นในฟอร์เวิร์ดเมล์ ความซื่อสัตย์ fake และที่สำคัญเรื่องมือถือ

เป็นบรรยากาศที่ชาว542คุ้นเคย (ปล.ตอนนี้จารย์พง ผอมมั่ก ดูดีเรยๆ)

 

 

   เพื่อนทุกคน ทั้งที่เขียนถึงและไม่ได้เขียนถึง อยากบอกให้รู้ว่าเราผูกพันธุ์กับเพื่อน กับครู กับรร.นี้ แน่นอนมันไม่ได้ดีไปซะทุกเรื่อง แต่ถ้ามันมีแต่ความสนุก แล้วเราจะได้อะไรจากรร.นี้ล่ะ 

  ที่ผ่านมาเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้ว ย้อนเวลาไปได้ จะย้อน ถ้าแก้ไขได้ จะไม่มีทางแก้ไขมันแน่นอน

   เราจะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของเรา

คนอื่นๆที่เราไม่เขียนถึงท้วงได้ แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่น่ามีแล้วนะที่เราสนิทอ่ะ

ไว้มาอัพใหม่